12 juni 2025:
Examen gehaald, angst verslagen. Wat een dag 🇾🇪🎉💪🏻
Ook dit jaar heb ik jongeren mogen begeleiden die het even niet meer zagen zitten. Bang om niet goed genoeg te zijn. Bang om te zakken.
Om hun diepste angsten te achterhalen, stelde ik in een hoog tempo steeds dezelfde vraag:
👉 "Wat is het aller-, aller-, allerergste wat je kan gebeuren?"
Pas dan kwamen we bij de puurste angsten. Zonder dat ze er te veel over nadachten, plopten er dingen op als:
🎢 "Dat ik pas op m’n dertigste een huis kan kopen!"
🎠 "Dat ik de enige zonder diploma ben!"
🎡 "Dat ik voor altijd achterblijf terwijl mijn vrienden doorgaan!"
En weet je? Na elk uitgesproken antwoord, werden de angsten kleiner. Ik zie het altijd voor mijn eigen ogen gebeuren: deze oefening geeft vertrouwen en meer lucht.
Vandaag mogen de vlaggen uit. 🎊
Aan alle geslaagden: GEFELICITEERD!
Aan alle ouders: ook gefeliciteerd, want jullie hebben het net zo goed gedaan.
En voor degene die nog een keer aan de bak moeten. Keep your mind up.
En vraag jezelf af, waar ben je het aller - aller bangst voor? Echt het geeft lucht.
05 juni 2025:
🫣Geen perfect plaatje, maar het échte leven
Tijdens mijn vakantie belandde ik op een typisch Spaans dorpsplein met een kerkje. Binnen speelde de Bruiloftsmars, maar de eerste gasten glipten al weg.
Prachtig aangekleed, maar met gehaaste blikken probeerden ze tevergeefs een drankje te bestellen op het naastgelegen terras. Sommigen rookten onrustig een sigaret en de ceremoniemeester deed haar best om de boel bij elkaar te houden.
En ik dacht: hoe vaak gebeurt dit?
Dat we bij bruiloften, kerst of familiediners de spanning niet aankunnen. Alles lijkt perfect van buiten, maar van binnen voelen we ons onzeker, onrustig of buitengesloten. Juist op dit soort momenten worden oude familiepatronen en triggers wakker geschud.
De moraal? Het perfecte plaatje bestaat niet! Maar je kunt wél leren omgaan met die familietriggers, zodat je ontspannen blijft, ook als het spannend wordt.
In mijn praktijk leer ik kinderen (en ouders) kijken naar hun plekje in het gezin. Wie voelt zich dichtbij, of juist op afstand? Door dit zichtbaar te maken ontstaat vaak begrip en een opening om relaxter met elkaar om te gaan.
Een klein begin, niet van een perfect plaatje,
maar wel van het echte leven.
29 mei 2025:
🧠 💬 “Mijn kind heeft recht op privacy, dus ik kijk online niet mee.”
Dat hoor ik regelmatig. Maar onze kinderen hebben ons nodig. Want je kunt je suf schrikken als je wél mee gaat lezen.
Naast de discussie hoe oud een kind een mobiel mag, is online opvoeden namelijk nog veel belangrijker.
👉Check de linkhieronder en ontdek of deze ‘onschuldige’ tekens ook bekend zijn bij jouw kind.
➡️ https://www.linkedin.com/posts/mirjamamajjar_7335007945685925889-xgos/
22 mei 2025:
Soms zeggen kinderen het zó raak, daar kan geen volwassene tegenop
Vandaag nam ik afscheid van een moedige jongen. Hij gaf me een zelfgemaakt cadeautje met één allesomvattende zin erin:
“Bedankt voor het overwinnen van mijn angsten.”
En nee – dat deed ik niet.
Dat deed hij zelf.
Hij leerde dat je toch iets kunt doen,
ook als je het spannend vindt.
En dat leren deed hij helemaal zelf,
ik liep alleen een stukje met hem mee.
🎁 Wat een cadeau, letterlijk én figuurlijk. Enne…in het cadeautje zaten ook zaadjes van vergeet-mij-nietjes. Mooier wordt het niet 💕
15 mei 2025:
Hooggevoeligheid? Dat zit diep. Soms wel tot onder 20 matrassen.
In Kaatsheuvel is een nieuw monument opgericht voor mensen die hooggevoelig zijn. Je vindt het bij de Efteling, waar het nieuwe sprookje De Prinses op de Erwt deze week tot leven is gekomen.
Wat blijkt? Hooggevoeligheid is geen hype van nu. Het sprookje werd in 1835 geschreven door Hans Christian Andersen. Eén kleine erwt. Twintig matrassen. En een prinses die tóch niet kon slapen.
Voor mij als jongerentherapeute is dit een prachtige metafoor. Ook nu zie ik kinderen die intens voelen, details oppikken die anderen missen of overal diep over nadenken.
Hierdoor kunnen ze overprikkeld zijn, niet in slaap komen of ‘zomaar boos’ worden. Vaak zit er iets (geen erwtje) onder. Iets dat schuurt. Iets wat gehoord wil worden.
Klinkt dit bekend?
08 mei 2025:
Moeders en hun grootste ‘bezit’
Gewoon een gesprek.
Van mens tot mens. Geen meting. Geen scores.
Maar pure afstemming.
Met een kop thee in de hand
en vragen hoe het gaat.
En dan even mijn mond houden.
Niet invullen.
Niet uitleggen. Niet verdedigen. Gewoon luisteren. Moeders vertellen dan. Eerlijk.
Helder.
Hoe het eigenlijk met hun kind en henzelf gaat.
Dan hoor je dingen.
Die je voelt.
Maar die soms in het grote geheel verloren gaan. Bijzonder.
Dat moeders mij vertrouwen. Met hun kwetsbaarste en grootste ‘bezit’.
Mooie moederdag!
01mei 2025:
‘Ik verveel me’ 😧
Mijn vakantie was al begonnen, maar mijn hoofd had nog even nodig.
Van to-do’s naar niets doen…mijn systeem vond daar iets van. Alsof ik iets vergat. Alsof niets doen, verdacht was.
Precies wat ik ook zie en hoor bij jongeren in mijn praktijk. Ze willen rust, maar zodra de prikkels wegvallen, raakt hun brein een beetje in paniek.
Want stilte voelt onvoorspelbaar — en dus onveilig. Hun (en mijn) brein is gewend aan actie. Want actie is controle.
Maar stilte heeft een functie. Bij stilte schakelt het Default Mode Network in. En dat doet dingen: het verwerkt, herstelt en maakt ruimte.
Verveling voelt in het begin als stress, maar is broodnodig om op te laden.
Voor mij, voor jou en voor onze kinderen. Dus lummel ze 😍 🌴 ☀️
17 april 2025:
“Kan ik je even spreken?”
Zodra ik die vraag hoor, schiet mijn brein direct in de stressstand. Heb ik iets fout gedaan? Is er slecht nieuws?
Herkenbaar?
Mijn rationele brein weet: er is waarschijnlijk niets aan de hand. Maar mijn oerbrein denkt daar héél anders over.
Jongeren die ik begeleid beschrijven vaak datzelfde gevoel.
Eén simpele zin — en de paniek slaat toe. Bonzend hart. Zweten. Faalangst.
Het mooie is: het kost bijna niets om dat te voorkomen. Want één extra zinnetje doet wonderen.
Bijvoorbeeld:
“Kan ik je even spreken… over de datum van onze afspraak?”
“Kan ik je even spreken….over de hoeveelheid huiswerk van afgelopen week?”
Een beetje context haalt zóveel spanning weg.
Voor mij. En voor de jongeren die ik begeleid in mijn praktijk. Kleine moeite. Groot effect. Echt!!!
Herken jij dit ook – bij jezelf of bij jongeren om je heen? Of spreek jij mensen ook soms zo aan?
Ik ben benieuwd naar jouw ervaring!
10 april 2025:
✨ Soms voelt het alsof ik met mijn EMDR-stokje kan toveren
Deze week heb ik een paar mooie EMDR-trajecten succesvol mogen afronden. Deze methode kan echt een verschil maken bij (klein) trauma, angst, stress of nare herinneringen.
Het blijft voor mij telkens écht bijzonder om te zien hoe kinderen en jongeren na één of meerdere EMDR-sessies met meer rust, vertrouwen en veerkracht verder kunnen.
Ben je benieuwd wat EMDR voor jouw kind kan betekenen?
03 april 2025:
27 maart 2025:
Verandering begint met een keuze – jouw eigen keuze!
Wanneer jongeren voor het eerst bij mij komen, geef ik ze na afloop twee belangrijke vragen mee.
Vragen waar ze een paar nachtjes over moeten slapen, voordat ze hun antwoord mogen geven:
• Wil ik zelf hulp of willen mijn ouders dit vooral?
• Is Christine de juiste persoon voor mij of heb ik iemand anders nodig?
Deze vragen lijken simpel, maar ze zijn cruciaal voor verandering. Want verandering kan pas plaatsvinden als iemand er zelf voor kiest.
Onlangs stapte een 15-jarige jongere met zichtbare tegenzin bij me binnen. Na drie sessies wilde ze niet meer komen. Maar ze moest, van haar moeder.
Ik hoorde haar en gaf aan dat we direct konden stoppen, zodat ze naar huis kon. Ze keek me verbaasd aan.
Ze koos ervoor om te blijven.
En pas toen begon ze echt te praten over wat haar dwarszat. Een week later planden we een gesprek met haar ouders, waarin voor het eerst werd uitgesproken wat al zo lang onder de oppervlakte sluimerde.
🍀Echte verandering begint met een keuze. Niet die van de ouders, maar die van de jongere zelf. 🍀
20 maart 2025:
🌟 Goed nieuws uit de praktijk! 🌟
Onlangs kreeg ik bezoek van – zoals ik het heb ervaren - ‘tante Pastellia’; je weet wel, die keurige dame uit de Pippi Langkous-films die alles volgens de regeltjes wil.
Eens in de vijf jaar wordt mijn praktijk extern gevisiteerd: een grondige check of alles nog aan de eisen voldoet. Stapels papieren, tientallen vragen, werkelijk alles werd geïnspecteerd 👀
Haar conclusie maakte alles goed:
"Je hebt het hier goed voor elkaar, ga zo door!"
Wat wij – de kinderen, jongeren, ouders en ik – al wisten, is nu weer officieel bevestigd: mijn praktijk staat als een huis! 🏡
En nu?
Ga ik weer verder met waar ik het gelukkigst van word: kinderen, jongeren en jongvolwassenen laten groeien naar wie ze écht zijn. 💛
13 maart 2025:
Boekentip: BeSCHERMTIJD!
Steeds meer kinderen en jongeren hebben moeite om zich los te maken van hun schermen. En dat heeft gevolgen: de hersenstructuur verandert, het concentratievermogen staat onder druk en het sociale leven speelt zich steeds meer online af waardoor echt persoonlijk contact maken lastiger wordt.
En als klap op de vuurpijl zorgt de grote hoeveelheid schermtijd ook voor meer slaapgebrek.
Wanneer het aan de techbedrijven ligt, gaat dit niet snel veranderen. Ze doen er nl alles aan om de aandacht van onze kinderen (en van ons) vast te houden.😳
Gelukkig kun jij -met tips uit het onderstaande boek- iets doen om het heft meer in eigen handen te nemen!
Het boek biedt een ‘roadmap’ voor ouders om kinderen beter in de digitale wereld te begeleiden.
Want het is echt nodig dat we dit meer gaan doen. Je stuurt een tiener immers ook niet zomaar op wereldreis zonder begeleiding.
Enne… ik leg mijn mobiel na het plaatsen van dit bericht ook weer snel weg 😉.
06 maart 2025:
Snap ik als enige de spelregels van het leven niet?
Die vraag kreeg ik deze week van een 15-jarige jongen.
• Hij had steeds het gevoel dat hij als enige faalde;
• Hij deed enorm zijn best om erbij te horen;
• Hij wilde vooral ‘normaal’ zijn en niet opvallen.
Met het spel ‘Proud of You’ gingen we aan de slag. Dit spel helpt jongeren om op een speelse manier na te denken over hun eigen gevoelens, ervaringen en successen. Door vragen en opdrachten worden ze uitgedaagd om stil te staan bij wat hen trots maakt en hoe ze zichzelf zien.
Het werd een prachtig gesprek🤩.
En we kwamen tot een bijzondere conclusie: áls er al spelregels van het leven zijn, dan zijn ze niet voor iedereen hetzelfde.
En misschien is dat wel de sleutel 🔑.
Niet proberen in een bepaald plaatje te passen, maar ontdekken welke weg bij jou past.
27 februari 2025:
Een onvoldoende!
Oeps…een onvoldoende voor een toets of tentamen. Wie kent het gevoel niet? Ik maar al te goed 😉. Het is even slikken, maar jongeren kunnen er echt tegen wanneer niet alles perfect gaat.
Wat het lastig maakt, is niet de onvoldoende zelf, maar het oordeel dat eraan wordt gekoppeld: ‘Ik kan het niet’, ‘Ik ben dom’, ‘Ik leer het nooit’.
Juist door deze gedachten en emoties toe te laten, groeien leerlingen.
Helaas wordt dit proces soms ruw verstoord door ouders die via Magister al eerder op de hoogte zijn van een onvoldoende dan het kind zelf.
Dat moet anders!
Want het is waardevol wanneer kinderen zelf het moment kiezen om hun punt te vertellen, om hulp te vragen en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun leerproces.
Voor de ouders betekent dat loslaten! En wie loslaat, kan anders gaan vasthouden!
Want kinderen hebben het natuurlijk wél nodig om na een teleurstelling even lekker vastgehouden te worden—een troostknuffel doet dan wonderen. 🤗
Hoe denk jij hierover?
20 februari 2025:
Kinderen groeien wanneer je ze verantwoordelijkheid en vrijheid geeft 🍀
Wij als ouders doen veel voor onze kinderen. Dit doen we echt uit liefde.
We smeren hun brood, checken het huiswerk en we weten via ‘zoek mijn iPhone’ precies waar ze zijn.
Maar wat gebeurt er als we dit allemaal voor ze doen en ze continu controleren? Wat stralen we indirect uit? Kom maar, laat het maar aan mij over, jij kunt het (nog) niet.
Stop daarmee. Laat het ze zelf in een vertrouwende omgeving doen. Een omgeving waar ze fouten mogen maken, een omgeving waar ze zelf mogen ontdekken. Het is veel beter dat ze NU fouten maken – terwijl de gevolgen nog klein zijn – dan later, wanneer de impact veel groter is.
En als ze vragen om meer vrijheid? Geef het ze. Als ze alleen naar school willen lopen of fietsen, laat hen gaan. Als ze zelfstandig op pad willen, laat hen los.
Want zeg eens eerlijk was jij vroeger ook niet waanzinnig trots toen je voor het eerst alleen naar de stad mocht met een vriend of vriendin? Ik wel.
Zelfstandigheid en zelfvertrouwen komt in kleine stapjes en wij ouders mogen deze stapjes aanbieden.
Tja… en ik geef toe, dat het soms even op je tanden bijten of slikken is, maar dan pak je gewoon een Fisherman’s Friend (want bij mij zaten de tranen altijd hoog wanneer mijn kinderen loslaat momenten hadden).
Maar het mooie is wanneer wij loslaten, komen kinderen vol vertrouwen terug. Hoe fijn is dat🤩
Enne… volgende week mag ik mijn twee wereldreizigers (die vol met verhalen zitten) weer stevig knuffelen.
Ik kan niet wachten😍❤️😍